Już w roku 1506 książę elektor Joachim I założył we Frankfurcie nad Odrą pierwszy uniwersytet krajowy, „Alma mater Viadrina“. Stał się on uznaną placówką edukacyjną dla pruskiego stanu urzędniczego. Wykłady odbywały się tu na czterech wydziałach: prawniczym, teologicznym, medycznym i filozoficznym. Długa jest lista nazwisk sławnych ludzi, którzy tu niegdyś przebywali - prawnicy, teolodzy, profesorowie medycyny. Studiowali tu znani później ludzie jak Thomas Müntzer, Ulrich von Hutten, Carl Philipp Emanuel Bach, bracia Humboldt czy Heinrich von Kleist. Uniwersytet Frankfurcki był już wtedy uznanym miejscem styku Wschodu z Zachodem. Studiowali tu ludzie z okolicznych krain: Marchii, Śląska i Łużyc, przede wszystkim jednak z Polski. W roku 1811 Alma mater Viadrina została zamknięta, przeniesiona do Wrocławia i połączona z tamtejszą Leopoldiną. Utworzony w roku 1810 Uniwersytet Berliński był zbyt dużą konkurencją. W roku 1990 tworzy się „Stowarzyszenie Przyjaciół i Wspierających Uniwersytet Frankfurcki“ - narodziła się tym samym idea ponownego utworzenia uniwersytetu we Frankfurcie. Niecały rok później następuje otwarcie nowego uniwersytetu i konstrukcja senatu założycielskiego z rektorem-założycielem prof. dr. Knutem Ipsenem. Po kolejnym roku, 19 października 1992 roku rozpoczyna się na Viadrinie pierwszy rok akademicki. W 1998 r. otwarta zostaje wspólna placówka dydaktyczna i badawcza Uniwersytetu Europejskiego Viadrina i Uniwersytetu Adama Mickiewicza w Poznaniu - mieszczące się nad Odrą w polskich Słubicach Collegium Polonicum. Stopniowo uniwersytet pozyskiwał kolejne budynki, np. kompleks uniwersytecki przy August-BebelStraße (dawne koszary), nowy kompleks składający się z budynków z salami wykładowymi i stołówką przy Europaplatz („Gmach im. hrabiny Dönhoff“) czy też Auditorium Maximum. Uniwersytet Europejski Viadrina postrzega priorytet swej działalności w umożliwianiu spotkań młodych ludzi ze Wschodu i Zachodu - zgodnie z tradycją starej "Alma mater Viadrina".    < Powrót